مستند بلند تهران انار ندارد ساخته مسعود بخشي پس از نمايشهاي موفق جشنوارهاي، سينمايي، فرهنگي و تلويزيوني در آسيا، اروپا، آمريكاي لاتين، آمريكاي شمالي و حتي آفريقا،به عنوان نخستين فيلم مستند سينمايي ايران به آكادميهنرها و علوم سينمايي اسكار معرفي ميشود.
از این آشفتهام که دیگر نمیتوانم تو را باور کنم
نیچه
پس از سال ها ، منتظر یک مناظره واقعی بین کاندیداها بوديم ، اما فقدان یک رویکرد مناظره محور در چارچوب بندی برنامه ، باعث شد این مناظره ، در حد یک مصاحبه تلویزیونی تقلیل یابد ، نکته ای که محسن رضایی نیز در همان ابتدای برنامه ، بدان اشارتی منتقدانه داشت.مجری برنامه ، صرفاً آغاز کننده بحث می شد و به تنظیم و تقسیم وقت و ارائه سرفصل ها می پرداخت ، و سوالات کلیشه ای می پرسيد و گاهي برای خالی نبودن عریضه ، به تکرار صحبت های یکی از طرفین می پرداخت و نظر طرف مقابل را می پرسید.ضعف مجری این مناظره ، آن را تا حد زیادی از حیز انتفاع انداخت و این فرصت را از کاندیداها گرفت که به طور جدی به نقد برنامه های همدیگر بپردازند .هرچند رضایی ، می کوشید سمت و سوی برنامه را به سمت مناظره پیش ببرد ، ولی گویا این امر ، از توان مجری خالی بود و شاید هم او ، مأمور بوده است و معذور!ورود متعدد و نابهنگام افرادی به صحنه ،که مدام نزد مجری و گاه پیش کاندیداها می رفتند و کاغذهایی به آنان می دادند ، غریب و شگفت انگیز بود.این رفت و آمدها ، اصلاً تصویر مناسبی از این برنامه در نزد مخاطبان ایجاد نکرد.در زمان کوتاهی مانند 40 دقیقه برای هر کاندیدا - واقعاً نمی توان به سرفصل ها و کلیات دیدگاه ها و برنامه ها نیز پرداخت چه رسد به این که کاندیداها بخواهند همدیگر را نقد نمایند و از خود دفاع هم بکنند.الا اگر قرار باشد یک مصاحبه متعارف تلویزیونی ولو با نام پر طمطراق "مناظره" در فرصتی اندک و در فضایی غیرچالشی بر روی آنتن برود ، چیزی جز کلی گویی و تعارف و البته گاه جرقه های ناگهان ، از آن حاصل نمی شود و از این تنور ، نانی برای ملت در نمی آید!